19 October 2014

WINNERS

W tym roku waszymi głosami najlepszym filmem tegorocznej edycji został AMERICAN CAPITALISM, A SELF PORTRAIT. Reżyser- Thibault Le Texier, już w zeszłym roku zdobył specjalne wyróżnienie!
According to your votes the best film of this year's edition is AMERICAN CAPITALISM, A SELF PORTRAIT. The director - Thibault Le Texier who last year received the special award!


W tym roku również zdecydowaliśmy się przyznać specjalne wyróżnienie zgodnie z głosami publiczności dla filmu BIG WILLOW Jareda Katsiane.
This year, according to the votes of the public, we decided to give the special award to the film BIG WILLOW by Jared Katsiane.

Oba filmy w pewien sposób dotykają tej samej tematyki, pierwszy w sposób szyderczy, drugi bardziej osobisty. W kontekście w jakim odbywał się tegoroczny festiwal zwycięstwo obu filmów jest najbardziej wymownym komentarzem. Oba filmy udostępniamy i zapraszamy do wspólnej walki!
Both of the movies adopt the same themes, although the first one in a scornful manner whereas the other in a more personal way. In the context in which this year's edition was held the victory of these two films is the most meaningful commentary. We are making both movies available to watch and invite you to fight together and to the 7th edition of the DIY FILM FEST next year!

13 October 2014

PROGRAM 2014



---------------------
Day 1 17.10.14
---------------------
15:00-17:00 Activ ism

Ojos que no se ven 55 min.
Brixton Fairies 33 min.

17:00-19:30 Competit on
Bloody ilusion 22 min.
Boonrerm 17 min.
Eden 11 min.
Lady and the tooth 8 min.
Rusty scraps of metal 12 min.
Sombrero 18 min.
spotkanie z reżyserem filmu/ Q&A with director of Sombrero

19:30-21:00 Punk is
Eastern Punk Memmories 79 min.

po/after
TECHNO afterparty PRZYCHODNIA
--------------------
Day 2 18.10.14
--------------------

15:00-17:00 Activ ism
Vigilante Vigilante 87 min.

17:00-19:30 Competit on
American Capitalism ... 10 min.
Big willow 11 min.
Darwin's dead 13 min.
My black hole 8 min.
Shoulder width apart 3 min.
Swampland 29 min.
Tree rings 7 min.
Nie chodzi o ruchanie 4 min.
spotkanie z reżyserką filmu/ Q&A with director of Nie chodzi o ruchanie

19:30-21:00 CLASS x
Punishment Park 88 min.

po/after Przychodnia
afterparty Dabuherb/Daddy Kayan [hiphop/dub]
--------------------
Day 3 19.10.14
--------------------

15:00-17:00 Experiment all
Chris Marsh & Joanna John 107 min.

17:00-19:30 Punk is
A band called death 86 min.

19:30-21:00 T rip
Twenty Eight Feet life on a little wooden boat 9 min.
Rybaczymy 56 min.
spotkanie z reżyserem filmu/ Q&A with director of Rybaczymy

po/after niespodzianka

08 October 2014

SYRENA ZNACZY WALKA!

DIY FILM FEST jest zdarzeniem, które nigdy nie odbywało się w próżni czy to artystycznej, społecznej czy politycznej. Przeciwnie!

Od samego początku interesowało nas to co dzieje się wokół, nie tylko w aspekcie filmowym. Dlatego oddawaliśmy głos artystkom i artystom, którzy często rezygnowali z blichtru i splendoru wielkich filmowych imprez tworząc prace nietuzinkowe, wymykające się gustom masowej publiki i recenzentów. Oddawaliśmy głos tym: które walczyły z fanatyzmem religijnym na ulicach Sarajewa, przedstawiali prawdę o wydarzeniach w Genui, stanowiących punkt zwrotny w strategiach ruchów antyglobalistycznych, sprzeciwiających się neoliberalnym procesom gentryfikacji w europejskich metropoliach czy policyjnej przemocy wobec oddolnych demokratycznych inicjatyw. Byłyśmy w społecznie przejętej Bibliotece Krasińskich w Warszawie czy Centrum Społecznym Przychodnia.
W tym roku mimo zapowiedzi festiwal nie odbędzie się w kolejnym skrawku warszawskiej rzeczywistości wyjętej z logiki rynkowej czyli na ADA Puławska. W związku z licytacją komorniczą 17 października Centrum Społecznego Syrena nie może i nas tam zabraknąć! Festiwalu, organizatorów i nas, widzów. Przestrzeń od niemal 4 lat jest społecznie okupowana i zarządzana przez wiele radykalnych i krytycznych wobec kapitalistycznego nieporządku rzeczy inicjatyw. Wierzymy, że w ciągu 6 lat udało nam się zgromadzić wokół festiwalu osoby, którym bliskie są również inne idee jak: solidarność, opór, sprzeciw i walka. Bądźmy więc na Wilczej 30 na DIY FILM FEST ale także podczas innych wydarzeń w ramach "Syrena znaczy walka". Ta syrena jest znakiem do działania.

SYRENA ZNACZY WALKA!
syrena.tk
facebook.com/events/372664199565033
facebook.com/events/954716604543181

CLASS x

Ostatnim punktem programu filmowego będzie film Petera Watkinsa 'Punishment Park'. Niebawem dokładny program!

PETER WATKINS

Przejąć media. Słów kilka o rewolucji według Petera Watkinsa


Jest to ktoś kogo uważam za największego filmowca na świecie. I to z konkretnego powodu. Nie dlatego, że robi filmy. Każdy może zrobić film. Im bardziej ktoś jest pozbawiony talentu, tym jest lepszy w pozyskiwaniu funduszy, zbieraniu środków. Otóż sednem tej fantastycznej przygody jest co następuje: On jest przeciwko systemowi. A być przeciwko systemowi oznacza pragnąć rewolucji. Nie unikniemy tego. Albo ty albo system będzie silniejszy… a system zrobi wszystko co w swojej mocy by Ciebie zdusić.” Tymi słowami rozgorączkowany i pełen pasji Armand Gatti zapowiadał Petera Watkinsa przed wypełnioną paryżanami salą. Watkinsa, który właśnie realizował tam monumentalne, niemal sześciogodzinne dzieło o komunie paryskiej, mające zmienić kształt światowej telewizji oraz stworzyć nowe więzi między setkami nieprofesjonalnych aktorów, zwykłymi mieszkańcami Paryża, potomkami komunardów, ludzi takich samych jak oni którym byli jednak obcy. Urodzony w 1935 roku angielski dokumentalista pragnie - jak mówił Gatti - rewolucji. Pragnie zmiany. Lecz jego kamera nie jest kamieniem wymierzonym w policyjny orszak, nie czeka by wypełnić ją benzyną, podpalić i cisnąć w przeciwnika. Peter Watkins jest idealistą i intelektualistą. Jest również człowiekiem czynu, który swoją kamerę niejednokrotnie traktował jako autentyczny środek interakcji z otoczeniem, z rzeczywistością. A media potrafią być wrogie. Watkins blagę ruchomych obrazów wykorzystał do swoich celów, przenicował i ukierunkował. Zwerbował zimne medium telewizji do służby owej rewolucji. „“Nie wierzę, że ruchy anty-globalistyczne wydadzą kiedykolwiek prawdziwe owoce, jeśli pozostawimy kino, telewizję i radio w takiej formie i w takim stanie w jakim jest obecnie” – mówi. Podążając za ideami nakreślonymi przez brytyjską szkołę dokumentu a także szeroką definicją filmu dokumentalnego zasugerowaną przez Paula Rothę, przemyślał relację na linii film – reżyseria – teraźniejszość. „Udawanie, że kamera jest nieobecna jest nienaturalne” – z jednej strony występuje przeciw dążeniom dokumentalistyki swoich lat z drugiej radykalizuje jej osiągnięcia. Posługuje się inscenizacją i psychodramą, rekonstruuje wydarzenia z przeszłości nadając im kształt reportażu telewizyjnego (Culloden [1964], La Commune (Paris, 1871) [2001]) czy przygląda się strukturom gatunków i rodzajów filmowych politycznie podszywając się pod np. dokument instruktażowy (Nagrodzony Oscarem War Game [1965]). W kinie – czy szerzej – w arsenale obrazów Watkinsa paleta środków przypisanych zazwyczaj do medialnego kłamstwa objawia dzięki geniuszowi twórcy swój dobroczynny, pacyfistyczny i po prostu humanistyczny charakter. Zmienia się nie tylko świat na ekranie. Watkins podjął realną próbę aby zmieniać świat wokół – zarówno przed uruchomieniem kamery jak i po jej wyłączeniu.
I have a charge to make against you, old man!
Punishment Park (reż. Peter Watkins; 1971)

PUNISHMENT PARK

Ameryka jest psychotyczna i potężna a przemoc jest jedyną pieprzoną rzeczą, która potrafi przykuć waszą uwagę
Oskarżony Lee Robert Brown

Polowy namiot chroniący trybunał sędziowski przed palącym słońcem. Przed nimi, skuci kajdankami i dozorowani przez policję młodzi radykałowie z Los Angeles wygłaszają płomiennie swoje lewicowe, pacyfistyczne mowy przed ludźmi, którzy skazali ich tak naprawdę nim proces się rozpoczął. Za działalność antyrządową zostali ukarani, mają jednak wybór. Poddać się dobrowolnie karze więzienia lub podjąć wyzwanie anulowania wyroku pod warunkiem przetrwania w Punishment Park. „Parku”, w którym w spartańskich, pustynnych warunkach pozbawieni wody, jedzenia i broni dotrzeć muszą do amerykańskiej flagi w wyznaczonym czasie. Ścigani bezustannie przez uzbrojonych strażników. Był to sierpień 1970 roku. Pustynia San Bernardino około 100 km na wschód od Los Angeles. Był tam Peter Watkins i jedna kamera w rękach Joan Churchill. Czym jest ten film? Wstrząsającym reportażem z obozu koncentracyjnego inspirowanego olbrzymimi możliwościami ustawy o bezpieczeństwie państwa (McCarran Act) z 1950 roku, która w na przełomie burzliwych lat 60. i 70. dała o sobie przypomnieć? Arcydziełem cinéma vérité czy prowokacją i propagandowym ujadaniem wrogiego Stanom Zjednoczonym Anglika?
Ten brutalny i nieprzyjemny film oskarża amerykański system na wszystkich możliwych poziomach, katuje nie tylko bohaterów, decydujących się na Punishment Park ale i amerykanów na wszystkich szczeblach drabiny społecznej. Nie tylko decydentów politycznych. Mimo piorunującego wrażenia realizmu, film Watkinsa jest charakterystyczną dla jego politycznego stylu psychodramą. Jak najdalszą jednak od filmowego kłamstwa. Film zagrała grupa nieprofesjonalnych aktorów, których Watkins podzielił na tych, którzy reprezentują przed kamerą swoje prawdziwe poglądy i na tych, którzy „grali” przeciwko swym opiniom. Podział nie znajduje się w kontrze: oskarżeni – trybunał i policja. Prokuratorzy, świadkowie, sędziowie to tak naprawdę przeciętni amerykanie – gospodyni domowa, dentysta, związkowiec. Niektórzy policjanci faktycznie byli funkcjonariuszami. Dostrzeżenie tego podziału w filmie jest równie trudne, lub równie niemożliwe co dotarcie do amerykańskiej flagi co wieńczyć ma ucieczkę-karę antyamerykańskiej młodzieży. Jeszcze obecnie, czterdzieści lat po premierze filmu widz reaguje na film Watkinsa jak na autentyczny, bezstronny zapis prawdziwych wydarzeń. Z dzieła Watkinsa przebija jednak prawda innego, wyższego rzędu. To rzeczywistość zmetaforyzowana, to pragnienie zmian. To policzek, sprzeciw i krzyk skutego aktywisty, który choć w kajdanach to z okiem kamery.
Bohaterowie mają nieprzyjemną skłonność do karykaturowania ludzi, których znamy”, „[ten film to] myślenie życzeniowe masochisty”, ”pełna przestróg opowiastka z której szczerze przebija pragnienie odnalezienia własnej możliwości ukarania” – niech te skromne cytaty z recenzji opublikowanych w jednych z ważniejszych amerykańskich dzienników poświadczą czym był Punishment Park i jakie mechanizmy obronne w społeczeństwie pobudził. Oglądając jednak ten film obecnie, nie będziemy jednak w stanie nie myśleć o współczesności. Jakie newralgiczne miejsca drażnią dzisiaj te obrazy? Te wyczerpane, zakurzone sylwetki na tle bezkresnej i wrogiej pustyni?

tekst: Piotr Buratyński

05 October 2014

EXPERIMENT all

EXPERIMENT all

Zapoczątkowana w zeszłym roku sekcja EKSPERIMENT all dedykowana jest młodym twórcom poszukującym własnego sposobu wyrazu w formie audiowizualnej.
W zeszłym roku pokazywaliśmy nieznane prace 2 francuskich reżyserów. W tym roku pokażemy prace autorki z Polski i USA. Wierzymy, że niebawem będzie o nich bardzo głośno!
Started last year, section EXPERIMENT all is dedicated to young artists searching for their own way of expression in an audiovisual form.Last year we presented unknown works of 2 French directors. This year we will showcase creations of an author from Poland and a director from USA. We believe that pretty soon they're gonna make it big!

Joanna John- Najchętniej sięga po media, które umożliwiają mi bezpośredni dialog z odbiorcą: instalacje site-specific, rzeźby interaktywne, performans, video-art, czy akcje w przestrzeni publicznej. Malarstwo i fotografię traktuje uzupełniająco.
W swoich pracach stara się dotykać natury zjawisk otaczającej nas rzeczywistości. Czasem opowiada o niej w sposób krytyczny, czasem sięga do języka symboli pochodzących z rozmaitych kultur, innym razem po abstrakcję.
Inspiracje do wypowiedzi czerpie z życia w całej rozciągłości, z natury, kultury, spacerów po mieście, obserwacji procesów społecznych, dwudziestowiecznego odrodzenia magicznego, doświadczeń psychodelicznych, podróży, medytacji dzogczen itd.
Prefers to use media, which allow for direct contact with the audience: site-specific instalations, interactive sculptures, performance, video-art, or happenings in public space. She treats
painting and photography supplementary.
In her works she tries to touch on the nature of the surrounding phenomena. Sometimes she portrays it in a critical way, from time to time reaching for a language of symbols of various cultures, other times turning to abstraction. Her inspiration comes from life in all its complexity, nature, culture, city walks, observation of social processes, twentieth-century magic revival, psychodelic experiences, travelling, Dzogchen meditation, etc.


PRACE/WORKS:
UL : Joanna John : 5 min.
MROWISKO
Joanna John : 8 min.
Chris Marsh- nagradzany filmowiec, artysta wideo, wykładowca i fotograf z Wielkiej Brytanii. Jego dotychczasowe prace są fuzją narracji i video artu a główne podejmowane watki dotyczą samotności i wyobcowania. Ulubione metody pracy to analogowa Super 8 i VHS, ale także i HD.
Chris obecnie jest również producentem w prowadzonej przez siebie firmie Retorica Video Corps, która ma siedziby w Manchesterze i Liverpoolu.
Reżyser obecnie pracuje miedzy innymi nad erotycznym horrorem ,,Blue Noon,, oraz adaptacją noweli Rainera Marii Rilkego ‘Jurnal of my other self’. Pracuje również nad międzynarodowym projektem multimedialnym ‘Sensory Dimensional Gulf’ z grupą artystów z całego świata.
Chris Marsh- award-winning filmmaker, video artist, lecturer and photographer from the United Kingdom. His past work
is a fusion of narrative and video art, focusing largely on topics of loneliness and alienation. His favorite methods
of work are analog Super 8 and VHS, as well as HD. Chris is currently a producer in Retorica Video
Corps - a self-managed company based in Liverpool and Manchester. Marsh is currently working on several projects including an erotic horror "Blue Noon" and an adaptation of Reiner Maria Rilke's novel "Journal of My Other Self". He's also working on an international multi media project "Sensory Dimensional Gulf" with a group of artists from all over the world.


PRACE/WORKS:
ARGUMENT : Chris Marsh : 1 min.
RHOMBUS : Chris Marsh : 20 min.
DRY MOUTH : Chris Marsh : 10 min.
SPOTTER : Chris Marsh : 10 min.
PARIS 35 : Chris Marsh : 39 min.
TRANSIT SEX OVERLOAD FROM A LO-FI DIGITAL VOYEUR : Chris Marsh : 4 min.
I DREAMED : Chris Marsh : 2 min.
THE PASSING OF MOTHER PRUDENCE : Chris Marsh : 8 min.

02 October 2014

PUNK is

​PUNK is- to tradycyjnie już pasmo prezentujące filmy archiwizujące historię i współczesność sceny punk. W tym roku dwa filmy prezentujące dawne ideały z perspektywy czasu, zarówno te polityczne jak i aspiracje muzyczne.

PUNK is - as usual, series presenting films on historical and present-day punk scene. This year two films will showcase old ideals in retrospect, looking at the political as well as musical aspirations.

The band called Death : Mark Christopher Covino, Jeff Howlett : USA/US : 2012 : 96 min.
Film prezentuje powstanie w Detroit enigmatycznej i szerzej nie znanej grupy Death. Film sięga do początków powstania po moment, kiedy grupa zostaje odkryta przez kolekcjonerów płyt i pojawia się pytanie czy powrócić na scenę.
The film presents the rise of Death, enigmatic and largely unknown group from Detroit. The fil goes back to the beginnings of the group up to the moment of discovery by record collectors, which sparks a question of returning to the stage.
East Punk Memories​ : ​Lucile Chaufour​ : ​Switzeland​ : ​2012​ : ​79​ min.

Po 20 latach od upadku komunizmu rezyserka odwiedza czołowe postaci węgierskiej sceny punk, walczącej z reżimem w początkach lat 80-ych. Opowiadają jak widzą sytuację polityczną swojego kraju przed i po upadku muru berlińskiego oraz czy uzyskali to, o co wtedy walczyli.
Twenty years after the fall of communism the director visits leading figures of the Hungarian punk scene, which fought the regime in the early 1980s. They talk about their view on the political situation of their country before and after the fall of the Berlin Wall, and whether or not they received what they were fighting for.

28 September 2014

ACTIV ism

​ACTIV ism to zapoczątkowane w zeszłym roku pasmo filmów odnoszących się do aktywizmu w sposób krytyczny. W tym roku skupimy się na prawach osób LGBTQ, faszyzmie i street arcie.
ACTIV ism is a series inaugurated last year, showcasing films which take a critical look on activism. This year we tackle LGBTQ rights, fascism and street art.

Brixton fairies : Taha Hassan : UK : 2012 : 33 min.

Film jest serią wywiadów z członkiniami i członkami South London Gay Liberetion Front członkowie odnoszą się również do teraźniejszości, czyli osiągnięć i wyzwań ruchu, który stał się reformistyczny i odszedł zarówno od metody okupacji jak i akcji bezpośrednich.
The film is a series of interviews with members of South London Gay Liberation Front. Members also take a look at the present, evaluating accomplishments and challenges of the movement which became reformist and abandoned methods of occupation as well as direct action.

Vilgilante Vigilante : Max Good : USA : 2012 : 87 min.

Film ukazuje wojnę dziejąca się na naszych oczach i na naszych ulicach. Walkę o prawo do ekspresji.
The film portrays the war that's fought before our eyes and on our streets. The battle for the freedom of expression.

Ojos que no ven : Luis Moles : Spain : 2012 : 55 min.

Film prezentuje historię faszystowskiej przemocy w Hiszpanii od upadku dyktatury Franco do dzisiaj. Problem niestety wciąż aktualny, szczególnie w Polsce.
The film presents the history of fascist violence in Spain from the collapse of Franco's regime to date. A problem unfortunately still relevant, especially in Poland.